Dit ervaringsbericht komt van Steffi. Zij schrijft over Lisa, de dochter van een vriendin: “Ze heeft mij toestemming gegeven om dit te schrijven.”
De situatie
“Lisa is 23 jaar, rechtshandig. Ze studeert Technische Bedrijfskunde en zit in haar laatste jaar. In de afgelopen 3,5 jaar heeft ze alle examens succesvol afgelegd. Naast haar studie werkt ze ook nog in vroege en late diensten. Kortom: ze is een heel doelbewuste en hardwerkende student.
Ter afronding van haar studie moest Lisa alleen nog een scriptie schrijven over het bedrijf waar ze stage liep. Hiervoor had ze cijfers nodig, die een collega haar zou geven. Maar ondanks drie ingeplande afspraken om deze informatie te ontvangen, werden de afspraken telkens kort van tevoren door de collega afgezegd. Dit patroon hield 2,5 week aan, waardoor de tijd om het project af te ronden steeds verder onder druk kwam te staan.
Lisa wond zich ongelooflijk op over haar collega. Het leek er op dat hij dit met opzet deed en een spelletje met haar speelde.
Toen Lisa uiteindelijk de cijfers kreeg, zag ze direct dat deze niet klopten en er niks aan had. Lisa was radeloos. De deadline kwam snel dichterbij: de scriptie moest vrijdag worden ingeleverd. Omdat er geen tijd meer was, gebruikte ze noodgedwongen fictieve cijfers, hoewel dit eigenlijk niet was toegestaan.
Na haar late dienst werkte ze door tot drie uur ’s nachts. Ondanks de vermoeidheid en de behoefte om te slapen, wist ze dat ze haar scriptie koste wat kost moest inleveren. Anders zouden 3,5 jaar school voor niets zijn geweest.
Klaar! Vrijdagavond (net op tijd!) kon Lisa de scriptie afgeven.
En toen verschenen de symptomen…
De zondag daarop (dus twee dagen later!) zat Lisa in bad en merkte ze dat de rechterhelft van haar gezicht verlamd was. Haar rechtermondhoek hing naar beneden en haar rechterooglid wilde niet meer sluiten.
Een bekende van haar suggereerde dat het mogelijk om een hersenbloeding of een beroerte ging en adviseerde haar direct naar het ziekenhuis te gaan. Lisa deed dat vervolgens.
Op maandag bleek dat de artsen ‘slechts’ gezichtsverlamming hadden vastgesteld, dus geen beroerte. Maar de artsen wilden toch nog verder onderzoeken en een ruggenmergpunctie doen. Lisa wees die gelukkig direct af. Ze kende door mij de Germanische al een beetje, waardoor ze al bewustere keuzes kon maken en niet blind werd meegenomen door de informatie van de artsen.
Pas daarna sprak ik Lisa. Ik heb haar uitgelegd dat ze zich al in de genezingsfase bevond. Met het inleveren van haar scriptie had ze het conflict opgelost. De collega die haar met de cijfers voor schut had gezet (lees: gezichtsverlies), veroorzaakte nu in de genezingsfase de gezichtsverlamming.
Lisa liet zich op woensdag op eigen verantwoording uit het ziekenhuis ontslaan.
Ze heeft dus geluk gehad!! Buiten oogdruppels om het rechteroog te bevochtigen, omdat het niet goed sloot, zijn er geen ingrepen geweest.
Hartelijk dank, dr. Hamer!!!!!!!!!!
Vriendelijke groet,
Steffi
Reactie Internationale Academie Germanische Heilkunde:
Lisa heeft geluk gehad. Enerzijds omdat de artsen haar niet de diagnose beroerte gaven. Anderzijds omdat ze al bekend was met de Germanische Heilkunde. Hierdoor was ze zich bewuster van haar lichaam en kon ze met meer afstand luisteren naar de informatie van de artsen. Zo kon ze zelf een weloverwogen keuze maken om af te zien van de ruggenprik.
Gezichtsverlamming duidt erop dat er een situatie is geweest (conflict) waarin iemand letterlijk of figuurlijk gezichtsverlies heeft ervaren. Een onverwachte gebeurtenis waarbij iemand op het verkeerde been werd gezet, isolatief beleefd en zeer acuut-dramatisch.
Het lichaam beschermt en versterkt de persoon tijdens die situatie en start een speciaalprogramma. In het geval van Lisa werd de aansturing van de gezichtsspieren van de rechterzijde van het gelaat (partnerzijde) verminderd.
Toen ze haar scriptie had ingeleverd was de situatie voorbij en konden de gezichtsspieren weer herstellen. Dit herstel ging gepaard met een zwelling in de hersenen, waardoor signalen tijdelijk slechter werden doorgegeven.
